Frits op Jonkerbos

Nog even kijken naar de foto’s van de begrafenis van Frits van der Ven.

Er is een kleine groep Jezuïeten. De familie recipieert nog in Den Bosch.

Het gewone, altijd indrukwekkende ritueel: hier door Henk de Vilder, waardig als altijd. Tenslotte schepjes zand op de kist. Ik doe dat liever met mijn handen. Dat is wel het minste wat Frits van mij mocht verwachten, meelopen op zijn laatste tocht en een bons zand op de kist.

Dag Frits. Nog even kijken naar de rijen namen, kijken naar het verleden. Henk Collignon, zie ik, honderden namen op de grafheuvel. W. Herr, een van mijn liefste mensen. Hoe is het mogelijk, met elke naam een geschiedenis te hebben. Goed dat ze hier samen liggen, strijdmakkers, hen van tijd tot tijd te groeten. Jonkerbos, gestolde herinneringen.

Een eigen grafheuvel. Wel heel anders dan de grafkelder in Delft van Oranje bv. Niet zo gek dat ik denk aan de wet lijkbezorging. Artikel 71. ‘Een lijk wordt niet gebalsemd of onderworpen aan enig andere conserverende behandeling.’ Prima, begrijpelijk, maar dan artikel 87. ‘Deze wet is niet van toepassing op de lijkbezorging van leden van het Koninklijk Huis.’ Mensen op Jonkerbos zijn begraven binnen de lijnen van de wet, lijken in de grafkelder in Delft zijn van de bepalingen uitgezonderd. Het is maar een kleinigheid in de positie van die ene familie. De grondwet zegt meer nog: ‘Allen die zich in Nederland bevinden worden in gelijke gevallen gelijk behandeld’. In tegenstelling daarmee staat in hoofdstuk 2 §1. ‘Koning’, over de uitzondering voor de leden van het koninklijk huis met de daaraan verbonden emolumenten als uitkering (!) en belastingvrijdom. Tien jaar geleden zei zoon Jappe: ‘ Het Nieuw Republikeins Genootschap, daar hoor jij bij, Joop’. Hij heeft gelijk, sindsdien schaam ik me nog meer voor onze ‘democratie’.

Die is inderdaad geenszins af. Ik zeg: er moet hier een republiek komen.

‘Neem me maar niet kwalijk, Frits, dat ik dat ook nog neerschrijf ook’. Als je het had gehoord zou je gelachen hebben, met dat hese lachje van je.

Frits had graag plezier, maar hij werkte hard voor Jan Rap en zijn maat: ‘gelijk behandelen’. Je probeerde het tenminste. Want je kende het: Alle dieren op de boerderij (van George Orwell) zijn gelijk, maar de varkens zijn meer gelijk dan de andere dieren. Je herinnerde je vooral het droeve paard. Gelijkwaardig? Zelfs de doden zijn in ons land niet gelijk.

Kortom, de Janskerk in Delft en Jonkerbos in Nijmegen.

Ik denk aan Frits van deR Ven, Bosschenaar, bont. Ik herinner me hem met eerbied en met vreugde. Dag Frits.

Joop Zijlstra