Familieleden, lieve familieleden, vrienden, vriendinnen en kennissen van Piet Wiemers

Wij zijn hier vandaag, vrijdag, goede vrijdag bij elkaar om afscheid van hem te nemen.

Hij kan nu niet meer zeggen: “Moet je niet doen, kom de volgende keer maar”.

Ik wil u graag een terugblik geven op mijn relatie met Piet, die voor mij bewust begon eind jaren 50 toen hij mij vroeg misdienaar te worden in het Jezuietenhuis aan de Gabriel Metsustraat in Amsterdam waar wij toen vlakbij woonden. Ik was toen 8 of 9 jaar. Eveneens in deze periode was hij aalmoezenier bij de luchtmacht en sliep dan op een kamer in het KMT in Soesterberg. Ik mocht een paar dagen bij hem logeren en als jongetje van 9 jaar was dit een machtig mooie belevenis. Hij voorin de jeep naast zijn chauffeur en ik achterin naar de straaljagers waar ik in mocht zitten. Dat had u denk ik niet verwacht van hem, Piet als 2^e luitenant aalmoezenier bij de luchtmacht.

Piet is een tijd lang in Brazilie geweest en ik heb hem daar meegemaakt tijdens mijn verblijf bij zijn broer Ton in Santanense. Verschillende keren zijn wij bij elkaar geweest. Een aparte gewaarwording, twee broers Wiemers bij elkaar. Ton kwam eerst weer naar Nederland en een paar jaar later was Piet ook weer terug. Nu om zich volledig op zijn geliefde schilderkunst te storten. Piet heeft heel wat portretten gemaakt en ik denk dat in elk gezin Wiemers wel meerdere portretten van zijn hand hangen.

In 1993 vroeg hij mij zijn executeur te worden. Zijn testament werd opgemaakt, bij toeval door een hockeyvriend van mij, die tot notaris was benoemd in Hoorn. Een paar keer per jaar zagen wij elkaar om even bij te praten. Meestal nam ik wat voor hem mee, fruit en/of een doosje chocola, wat keurig netjes op de stoel werd uitgestald. Als ik dan weg ging vroeg hij altijd standaard:”zeg, zoek maar wat uit hoor”en wees dan op de stoel met uitgestalde waar.

Piet verhuisde van de Berkenlaan naar de Graaf Willemstraat en ik belde hem anderhalve maand geleden en zei hem dat ik even aan wilde komen.’Moet je niet doen, hoor. Ik ben veel te kort ademig en kan niet goed praten”. Dan doen wij het een andere keer zei ik hem.

Afgelopen zaterdagmiddag toen bekend was dat hij niet zou worden geopereerd zei ik hem om ongeveer 4 uur telefonisch: “piet ik kom bij je. “Moet je niet doen. Kom maar als ik weer thuis ben”. Ik dacht, je kan me wat en stapte om kwart voor zeven in mijn auto, richting het MC in Alkmaar. Om kwart over zeven ging mijn tlefoontje en werd het duidelijk dat ik hem niet meer in levende lijve zou zien. Piet was mede door zijn verwondingen, opgelopen bij het ongeluk de vorige avond, bezweken.

Zijn schilderijen hebben een prachtige bestemming gekregen. Bij zijn verhuizing heeft hij ze aan de zorgboerderij De Bedstee in Zwaagdijk geschonken. Waarschijnlijk al volgende maand zal er een expositie en verkoop gehouden worden in galerie De Wijdemeren in Utrecht. De opbrengst gaat naar de boerderij en de overgebleven schilderijen krijgen daar een mooi plekje is mij verzekerd. U krijgt hierover straks wat meer informatie op papier.

Ik wil tevens van de gelegenheid gebruik maken Sandra de Waal, Janny en Jan Boonstra hartelijk te danken voor hun vriendschap en goede zorgen, vooral in de laatste maanden, wanneer Piet voor controle naar het ziekenhuis toe moest.

Alleen zijn laatste tocht daarnaar toe ging zonder hun hulp.

Dag Piet, een goede reis naar het licht.

Bam van Steenhardt Carré