Dankbaar voor zijn leven en werken gedenken wij

Wim Vulto

priester in de Societeit van |Jezus

geboren op 29 december 1922 te Schalkwijk

ingetreden in de Orde op 24 mei 1945 te Grave,

priester gewijd op 22 augustus 1956 te Maastricht,

overleden op 30 mei 2008 te Nijmegen.

Na een korte studie medicijnen trad Wim bij de jezuieten in na lang beraad. Zou hij huisarts of priester worden?

Die vraag, welke hem al bezig hield op de H.B.S. van het Canisius-College, werd tenslotte, nog midden in de oorlog, steeds meer door hem ervaren als een roeping tot jezuiet: mensen helpen op hun weg naar God, de gewonde mens ook geestelijk nabij zijn, bouwen aan de schepping om ze kern-gezond te maken.

Dat heeft Wim gedaan zoals hij was. Een levenslustige, hartelijke, soms wat stugge man, die vanaf het noviciaat in elk gezelschap graag gezien en gehoord werd. Wim was sterk sociaal begaafd en die gave heeft hij tot op de bodem gebruikt op de vele posten, die hem werden toegewezen: vorming van de jonge broeders, katechese aan technische scholen, hulp aan gehuwden in Marriage Encounter, en vooral zijn pastoraat van 1965 tot 1992 in Lisse en Nijmegen. Met zijn positieve kijk op de werkelijkheid en zijn optimistische aanpak trok hij velen mee, aanstekelijk en inspirerend. Zelf een harde en vooral edelmoedige werker, liet hij aan zijn medewerkers de ruimte, die zij nodig achtten. Niet altijd diplomatiek maakte hij toch nooit vijanden, want zijn goede bedoelingen werden door niemand betwijfeld. Wim bleef diepgang zoeken in zijn leven. Hij zocht met groot verlangen de Heer en toonde zich een echte jezuiet. Goede sigaren, een lange tennisacrriere en een vloeiende spraakwaterval vormden daarbij geen belemmering.

Wim stierf na een lang ziekbed, waar de duisternis altijd weer moest wijken voor lichtende overgave, op de ochtend van het feest van het hart van Jezus. Zo kreeg zijn levenslange hartelijkheid een eerste bekroning.