Beste Wim en Henny,
Hartelijk dank voor je mooie felicitatie met mijn 50 jaar priesterfeest en voor de prachtige VCD’s die goed zijn overgekomen. Ik zal daarvan genieten op vrije dagen zoals het komende Idulfitri. We hebben dan 6 dagen vrij!
De feestelijke herdenking van mijn wijding en daarna vijftig jaar mogen werken ‘samen met God die aan het werk is’ zoals op de kaft van de speciale Eucharistie-tekst thuis geschreven staat, is op twee plaatsen gevierd.
Eerst op Zaterdag 28/8 op de universiteit met een intieme groep van de diverse fungsionarissen van de universiteit, leden van het bestuur van de stichting, de bouwcommissie, en nog enkele goede vrienden, alles bij elkaar p.m.250 gasten. Het begon met een mooie Eucharistieviering in de grote zaal op de bovenste verdieping van ons hoofdkantoor. Daarbij werd ik geassisteerd door de rector magnificus en de voorzitter van onze stichting. De employees hadden een prachtig koor samengesteld waarvoor ze ook ‘dag en nacht’ geoefend hebben. Mijn homilie was meer een sharing van mijn ervaringen gedurende die vijftig jaar en over de invloed die de leken op mijn ontwikkeling en werk hebben gehad: hun steun en zorg in elke fase van mijn taak. Het werd een echte dankviering. Na de Eucharistie was er koffie of thee te drinken met een kleine versnapering: een goede gelegenheid om iedereen de hand te schudden. Daarna stond er een heel goed lopend super klaar op de derde verdieping (precies voor mijn kantoor). Allerlei heerlijkheden uitgestald en opgediend in allerlei kraampjes. Als achtergrond een krontjong orkest van het personeel met een heel stel zangenaressen, die om de beurten optraden. Er was ook een pas getrouwd stel: zij een Javaanse, werkt op onze bibliotheek en hij een Nederlander. Ik heb enkele maanden geleden hun huwelijk gezegend. Zij brachten in duet een nederlands liedje!
Langs de wanden was een hele foto-galerij aangebracht met allerlei fotos vanaf mijn jonge jaren tot nu. Een gedeelte van die fotos was overgenomen en vergroot uit het fotoboek dat jij Wim heb samengesteld tien jaar geleden. Na een tijdje zag ik een heel stel dames voor een lijst met drie fotos van mij zelf staan en fotos overnemen met hun mobieltje. In het midden was een mooie foto toen ik p.l. veertig jaar was, rechts daarvan was een lachende foto van een uiterst magere Henk, en links was een foto van ‘lieve henkie’ kompleet met dasje (ik vermoed gemaakt rond de jaren veertig). Ik dacht dat ze alle aandacht hadden voor die foto in het midden. Maar het was die lieve Henkie waar ze gek op waren. Toen ik vroeg ‘waarom’ antwoordden ze: dat is precies Harry Potter! Kennelijk is deze laatste een van hun idolen.
Zondag ochtend werd het
feest vervolgd in eigen kring: onze communauteit aangevuld met veel vrienden
o.a uit Jakarta. Erg symphatiek! Eerst Eucharistieviering in de grote kapel van
onze buren. Bernard Kieser, een van mijn huisgenoten, had een heel mooie en
zeer speciale tekst gemaakt in een mooi boekje met een symphatieke foto op de
voorpagina en ‘lieve henkie’ en andere fotos tussen de tekst. Ik zal je het
boekje samen met enkele cd’s met fotos sturen. Het portret van de voorpagina
zal ik proberen als attachment te sturen. De Eucharistie werd geleid door onze
provincial geassisteerd door mij en pater Mardikartono die 25 jaren priester
vierde. Ik mocht weer mijn sharing geven, nu een beetje aangepast aan de
situatie: hoe ik elke fase van mijn werk steeds weer mocht ervaren dat God aan
het werk is. Ik kan wel zaaien of beter nog begieten wat anderen gezaaid
hebben. Maar ik mocht steeds ervaren dat Hij daar is en de groei en de vrucht
ervan geeft. Novicen van de zusters van
‘Onder de Bogen’ gaven een byzondere klank met hun kolintang orkest. Aan het
einde van de viering hield de provincial een korte maar erg symphatieke speech.
Terug in ons eigen huis was daar ook weer een lopend super met allerlei
kraampjes. Zo kon iedereen kiezen wat het lekerste was. Ik had niet veel tijd
om te eten vanwege de vele ‘fotosessies’: iedereen wilde samen op de foto. De foto galerei was ook hier weer opgehangen
aangevuld met andere fotos. Het feest begon om tien uur en was klaar om half
twee. Iedereen was vol lof over de organisatie van het feest. Daarvoor hadden
mijn huisgenoten gezorgd. ‘s Avonds was
er nog allerlei te eten aangebracht door vrienden, o.a. ijscream in grote
hoeveelheid, genoeg voor een hele week! Zo als hier in Indonesie gebruik is
ontving ik allerlei cadeaus van goede vrienden: vooral veel batikhemden, te
veel om zelf te gebruiken.
Op Vrijdag de dag voor mijn feest op de universiteit was ik wel een beetje aan het einde van mijn latijn vanwege een zware verkoudheid. Toen ik in de vroege middag naar het ziekenhuis ging om van de dokter een obatje te vragen vroeg hij even een bloedtest te maken. Dat liet zien dat mijn lever niet optimaal werkte en ik een beetje dehydratie had. Ik werd onmiddelijk door de hoofdzuster vast gehouden voor infuus met twee verschillende vloeistoffen. Pas om acht uur ‘s avonds mocht ik naar huis. Ik was er werkelijk voldoende door opgeknapt, klaar voor het feest!
Mijn vroegere professor
en daarna collega op mijn kantoor, Pater H. Suasso SJ, 93 jaar en daarmee de
nestor van de Indonesise SJ provincie, die nu in Emmaus, ons tehuis voor ouden
van dagen woont, was ook naar het feest Zondag gekomen. Hij zou tot Maandag
blijven. ‘s Nachts viel hij op zijn kamer met als gevolg een barst in zijn
heupbeen. Hij is nu het ziekenhuis in Yogya en wacht op een operatie. Zeker
niet zonder gevaar op die leeftijd.
Maar….’wie staat zie toe dat hij niet valle’, zeker als je oud wordt!
Het is een heel verhaal
geworden. Ik stuur het als attachment, dat gaat sneller.
Wim en Henny, ik hoop en bid dat het met jullie gezondheid beetje bij beetje beter gaat.
Hartelijk gegroet ,
Henk