In dankbaar herdenken

Frans Franciscus Johannes van de Poel

* 31 oktober 1920 Nijmegen † 21 april 2008

Aan een liefdevol leven is een einde gekomen

Frans en Hanny genoten, voluit gelukkig met elkaar, een eerste zonnige zondag. Frans was die maandag volop in contact met veel mensen: een zieke voor wie hij zorg droeg; een gezin van ver, met hen doende wegen naar de toekomst te banen; buren in de tuin, naar buiten gelokt door de zon. In zijn rust hoorde Hanny Frans steunen, sloeg alarm, zag onderweg naar het ziekenhuis zorgelijke gezichten! Een aneurisma; zijn bloeddruk zakte en zijn hartslag viel stil. Media vita in morte sumus!

Frans heeft velen de Weg gewezen.

In zijn werk op het Hoger Katechetisch Instituut heeft hij mede de basis gelegd voor een open verwoording van het katholiek christelijk geloof. “De Nieuwe Katechismus” stelt je niet eerst vragen, die je misschien zelf niet hebt; en zegt geen antwoorden voor, die je toch zelf moet geven. Hij geeft je een inspirerende beschrijving van de weg, die Jezus ging en die je aanspoort op jouw eigen wijze Zijn Weg te gaan.

Toen Frans in de U.S.A. lezingen over de Nieuwe Katechismus gaf, groeide zijn interesse in groepsdynamica. Via de Universiteit van Utrecht ging hij een paar jaar naar de Menninger Foundation in Topica (U.S.A.) om zich ook deze nieuwe kennis en vaardigheid eigen te maken.

Terug in Nederland droeg hij deze verworven kennis in trainingen over op catecheten en later bij het Katholiek Pedagogisch Centrum in Den Bosch op leerkrachten en schoolleiders. Met enthousiasme en voldoening werkte hij door tot zijn achtenzestigste. Hij vond het vanzelfsprekend om daarna vrijwilligerswerk te gaan doen op diverse terreinen. Met dezelfde geestdrift gaf hij zijn kennis door aan anderen, die op hun beurt weer zieken en rouwenden tot steun willen zijn. Ze voelden zich door hem gedragen. Samen met Hanny zette hij zich in voor vluchtelingen: die ook op een breukvlak, opnieuw wegen moeten vinden om verder te leven. Zo werden en kregen ze er familie bij: als “opa en oma” genieten ze de spontane lieve banden met de “kleinkinderen”.

De weg, die Frans zo overtuigd en deskundig aan anderen wees, wilde hij ook zelf gaan. De ups en downs van ons leven daagden hem juist uit om ook daarin de kern van Jezus’ boodschap te laten zien.Juist in het gewone leven kun je zijn Weg gaan. Frans legde niet alleen een goede theologie onder onze geloofsleer, hij legde er ook een goede praktijk van leven onder. Zijn leven en leer -en we weten nu- ook zijn dood rustte op dat grondige vertrouwen: Durf het leven aan. Frans schreef het nog op voor ons:

“Hij heeft in zijn handen onze naam geschreven.”

Ook Hanny bleek op haar eigen intuitieve, kunstzinnige manier al bezig, dit te verbeelden. “Het schilderij is nog niet af” en ze wilde het eigenlijk niet vrij geven. En toch staat het op dit gedachtenisprentje, omdat Frans Hanny stimuleerde er aan te werken. Hij hield ervan en zag de symboliek (contact maken).

Aan een liefdevol leven is een einde gekomen ??

In dank voor uw hartelijkheid en waardering voor Frans, en nu voor uw medeleven en steun aan mij.

Hanny van de Poel - Hendriks