Ton van der Stap

Mag ik u uitnodigen met ons mee te gaan naar Kantens ?

Eindeloze groene woestijn van Groningen – stilte en eenzaamheid

Een klein kerkje : een doopvont en een doodskist

Zo begon dit leven en zo eindigde het

Non! Rien de rien

Non! Je ne regrette rien

Car ma vie, car mes joies

Aujourd’hui, ça commence avec toi!

Vrienden, die elkaar ontmoetten rond Ton van der Stap

Verkondiging

Woord Gods

Muziek – Oud en nieuw

Geen dode dodenliturgie, maar

Licht dat ons aanstoot in de morgen

In Memoriam door Sieds Prins

Overweging door Henk Hillenaar

Fragmenten uit: “De weg van Eckhart door Ton van der Stap” door Frieda Droës

Gedicht door Huub Oosterhuis

Ons gezang

Bij de kist met de foto

Ik dacht aan die dag in het Ignatiushuis,

Waar Ton ons begeleidde in ZEN-meditatie

Een dame vroeg Ton: ”Gelooft U in God ?”

Ton antwoordde: “Ik geloof in God, maar misschien niet in uw God.”

Iedere mens, maar zeker iedere mysticus, kent God op zijn eigen persoonlijke wijze.

In de lunch-pauze, toen ik met Ton alleen was, kwam zijn verdriet naar boven,

dat hij weggestuurd was uit de Sociëteit.

Nu stond ik hier bij zijn kist

Ik hoorde Ton de woorden van Teresia Avila -in haar stervensuur- nazeggen:

“De tijd is gekomen, dat wij elkaar gaan zien, mijn beminde.

Dit is de dag waarnaar ik heel mijn leven verlangd heb.”

We ontmoetten elkaar bij de koffie

Ieder ging zijnsweegs, blij dat wij elkaar ontmoet hadden.

Terug door de eindeloze groene woestijn van Groningen

De stilte en de eenzaamheid viel weer over ons

Non! Rien de rien

Non! Je ne regrette rien

Car ma vie, car mes joies

Aujourd’hui, ça commence avec toi!

Kom, Heer Jesus, kom !