Ik kende André Konig

Ik leerde André kennen in september 1941, op de eerste dag van de eerste klas van het gymnasium Aloysiuscollege in Den Haag. We kwamen naast elkaar te zitten.

André had vanaf het begin interesse voor toneelspelen. Vandaar dat hij al gauw in contact was met pater van Hees, toenmaals surveillant in het Haagse college. Pater van Hees had de leiding van de toneelclub. Hij gaf er veel tijd aan om André te leren perfect te articuleren. In 1943, in de 2^e klas, speelden we "De ivoren deur" waarin André de rol van koning speelde. Ik mocht soldaat zijn, zonder tekst. Daarna was hij steeds vertegenwoordigd in de bezetting van het jaarlijkse grote toneelstuk op het Rectorsfeest.

In de derde gym, midden in de oorlog, richtten wij, samen met twee klasgenoten, een muurkrant op, getiteld: "Het wel en wee van gym III B". Ongeveer elke veertien dagen punaisden wij 12 velletjes op een groot bord, vóór in de klas. André en ik hadden allebei een vader met een typmachine, dus wij moesten de krant in druk brengen. We genoten ervan als we zagen dat de ene na de andere leraar na de lessen die muurkrant in ons lokaal kwam lezen.

André was, met zijn eigen woorden, zozeer bezig met toneel dat hij de vijfde klas moest doubleren. Hij deed dus een jaar later eindexamen, in 1948.

Maar ik, als tweede jaars novice, ontmoette hem een jaar later weer in Mariëndaal, en drie jaar later in Nijmegen in de Houtlaan. In de vakantie die wij doorbrachten op de Hoge Hoenderberg, was door onze voorgangers een openluchttheater gebouwd. Daar werden klassieke stukken opgevoerd, met André in de hoofdrol. Ik ben vergeten welke stukken.

André was ook een bewonderaar van Toon Hermans. Hij mocht zelfs van de overste een enkele keer naar een echte voorstelling. Dat hebben we geweten. Het was gewoonte bij een feest dat er een zogenaamde pan, zo noemden wij cabaret, in de refter werd opgevoerd. André deed dat met verve, samen met Henk van Luyk op de piano en Joep van Beeck als tegenspeler. De liederen die hij daar presenteerde liggen nog in ieders geheugen. We lagen dubbel. Bijzonder aan deze optredens was dat André wel mensen in het ootje nam, maar nooit echt kwetste. Ik herinner mij Pater Nota, Nys van Lier, Chauvigny de Blot, enz., die stevig maar respectvol onder handen werden genomen Het was zelfs leuk om door hem bezongen te worden! Diezefde tonelen speelden zich af in Maastricht tijdens de theologie.

Daar kwam ik in 1958 aan na vijf jaar surveillance en geschiedenisstudie. In 1959 werd ik gevolgd door André die zo belangrijk scheen voor de begeleiding van de bovenbouwleerlingen van de Breul, dat ze hem twee jaar langer dan normaal hielden. Hij werd gewijd in 1961.

Na het tertiaat in Münster kwam ik in Delft terecht als leraar geschiedenis en godsdienst. André werd, samen met een geheel nieuw team, geplaatst in het bezinningscentrum Guldenberg in Helvoirt en werd daar na korte tijd ook superior. Het enige wat ik daarvan weet is, dat hij een goede naam had als conferentieleider. Hij had ook een kennelijk uitstekende cursus gevolgd in Nijmegen (ik weet niet meer hoe die heette) in communicatie-vaardigheden en begeleiding van groepen.

Toen ik uitgetreden was, in 1971 en getrouwd met Jetteke Colenbrander, werd ik met open armen ontvangen op het KPC. Op zondag bezochten wij vaak de alternatieve kerkdienst in Guldenberg, die o.a. door André werd geleid. We hebben hem daar enkele keren bezocht en ik vertelde o.a. over het werk op het KPC. André trad uit in 1973 toen hij kennis gemaakt had met Luce. Op een dag (het was meen ik in 1982) vroeg mijn directeur mij om advies: Er had zich een zekere heer Konig gemeld die vroeg of hij wellicht in dienst zou kunnen treden. Het probleem was dat er geen formatieplaats beschikbaar was. Ik heb de directeur toen bezworen om André hoe dan ook aan te nemen, omdat hij een uitstekend agoog was. Ook Frans van de Poel gaf dat advies. En dus werd er zomaar een plek uitgevonden: in de afdeling organisatie en planning. Nu was het nog de kunst voor mij om André ook in het project leerlingbegeleiding te krijgen, dat ik coördineerde. Dat kon alleen als het ging om "ontwikkelingswerk", waar ook geschriften uit zouden komen. De projectgroep had al eerder een reeks tweejarige "cursussen" opgestart, waarin wij interne begeleiders van scholen opleidden. We beschreven dit voortaan als een belangrijk ontwikkelingsproject en André werd met een halve baan aan ons toegevoegd. André, Jan Lap en ik vormden een hecht driemanschap. Wij schreven twee flinke boeken, waarin we uit de doeken deden hoe wij leerlingbegeleiding in de school zagen (ons model werd in een zeer groot aantal scholen op den duur ingevoerd) en hoe interne begeleiders in de school te werk konden gaan..Dit was mijn fijnste tijd op het KPC door de sterke binding die wij met z'n drieën hadden. Ik heb samen met André vier cursussen van twee jaar gegeven, hij de communicatie, gesprekskant, ik de begeleidings-onderwerpen. Nog jaren later kwamen deelnemers terug om met André en mij te praten. André schreef twee bijzondere boeken. Het eerste was "Mentor en leerling in gesprek, practische gespreksvaardigheid voor begeleiders" (1987) , waarvan ik later een nieuwe versie mocht maken, en "Krisisbegeleiding in de school, handreiking voor leraren" (1988), waarvan in 2009 een vernieuwde versie verscheen. . Beide boeken zijn juweeltjes, helder zoals André altijd was, praktisch voor het werk in de school, en geheel gericht op de leraar.Hij deed natuurlijk ook ander werk in het KPC, o.a. begeleiding van KPC-ers en projectgroepen. Ik werd gepensioneerd in 1992, André een jaar later. Sindsdien zagen we elkaar op onze verjaardagen en op bijeenkomsten van KPC-senioren. Begrijp dat ik na het overlijdensbericht een week lang erg verdrietig ben geweest. Hij was een dierbare vriend. Hij was een kanjer!

Piet Gieles

Klas Gym IIIB (André Konig voorste rij derde van links, Piet Gieles 2e rij helemaal rechts)

De klassekrant Het wel en wee van gym III B

Toneelstuk De ivoren deur.

De uitgebreide projectgroep leerlingbegeleiding

(André Konig staande derde van links, Piet Gieles staande geheel rechts.)