Scio abundare et penuriam pati.

Ik kan genieten van overvloed, maar ook schaarste verdragen.

Hans Boex

Johannes Franciscus Gerardus

oud-docent aan het Canisius College te Nijmegen

van 1947 tot 1968 lid van de orde der jezuïeten

Geboren te Helmond, 2 juli 1928

Gestorven te Nijmegen, 9 augustus 2010

------------

Hans had grote gaven van hoofd en hart.

Hij hield van studeren en bleef dat zijn leven lang doen. Hij genoot van zijn lange opleiding bij de jezuïeten. Zijn vakkennis breidde hij voortdurend uit. Het onderzoek voor zijn proefschrift was voor hem pure vreugde. Altijd was hij geïnteresseerd in nieuwe ideeën. Beweeglijk van geest, maar ook van lichaam: sporten was voor hem een levensbehoefte. Hij muntte uit in hockey, cricket en tennis.

Hans stond open voor de mensen om hem heen. Hij luisterde, meer dan dat hij zijn eigen mening poneerde. Zijn bescheidenheid weerhield hem er soms van zijn innerlijke rijkdom te laten zien. Beminnelijk en charmant, zo maakte hij zich bij velen geliefd. Hij was een lieve echtgenoot voor Mieke en een betrokken vader voor Heleen en Laurens. Hij was trots op hen en stimuleerde hen om hun eigen weg te gaan.

Van zijn familie erfde hij zijn gevoel voor het goede van het leven. Hij genoot van gezelschap, het liefst bij een door hemzelf bereid diner met goede wijn. Zijn zorg voor ons eten maakte de dagelijkse maaltijden tot levenskunst.

Hans had een fijn taalgevoel; vooral in poëzie vond hij een ingang tot het mysterie van het leven. Naar dat mysterie was hij zijn hele leven op zoek.

De beperkingen van het laatste jaar heeft hij zonder klagen aanvaard.
Hij stierf, dankbaar voor het leven dat hem gegeven was.