Een liefdevol aandenken aan

Alfons Grimberg

Amsterdam, 18-09-1940

Nijmegen, 18-09-2012

De gewone Amsterdamse jongen die Alfons van geboorte was, is hij altijd gebleven, maar hij werd een ongewone jezuïet: toen hij het aandurfde, zich te melden bij de orde, heeft hij nooit afstand gedaan van zijn achtergrond. Hij slaagde er in om de mens te blijven die hij was: zijn belangstelling en liefde voor iedereen die op zijn weg kwam, bleef tot het einde zijn persoonlijke kenmerk.

Ondanks zijn suikerziekte die zich al vroeg openbaarde, heeft hij de regie van zijn leven altijd in eigen hand willen houden. Noodgedwongen leerde hij met zijn kwaal te leven: hij heeft zich er niet door laten tegenhouden, maar er zich doorheen geslagen en is zichzelf gebleven: een mens, die van mensen hield, een pastor in hart en nieren, die goed kon luisteren, nooit verlegen om een praatje en die altijd vol grapjes zat - zij het dat die niet altijd door de ander begrepen en gewaardeerd werden. Hij ging zijn eigen weg, eigenzinnig misschien, maar hij wist wel zijn medemens aan zich te binden, vooral mensen uit het gewone volk: hij kon niet zonder mensen om zich heen, sjouwde om dingen voor elkaar te krijgen, en het leven lichter te maken voor menigeen die naar hem toekwam. Zo wist hij als zeer gewaardeerde pastor zijn geloofsgemeenschap op te bouwen en bijeen te houden.

Toen zijn gezondheid slechter werd, bleek hoe moeilijk het voor hem was, aan zichzelf de zorg te laten geven die hij steeds aan anderen had besteed: hij wilde zo graag zijn bestaan in eigen regie houden. Maar tenslotte moest hij buigen en het leven uit handen geven. Zo is een pastor van ons heengegaan, die op een eigen manier het jezuïet zijn beleefde, trouw aan zijn Amsterdamse natuur, vroom, heel dicht bij het gewone, maar afstandelijk als het ging om het ongewone. Alleen de laatste dagen kon hij de ander echt bij zichzelf toelaten. Hij is in vrede gestorven op zijn 72^ste verjaardag.