Zaterdag
16 april, overleed in het Berchmanianum, in de vrede van de Heer, onze
medebroeder
Jos Gadiot
Hij werd
23 januari 1908 in Maastricht geboren, trad 7 september 1927 in onze orde en
werd 15 augustus 1939 priester gewijd.
Na zijn tertiaat
in Nijmegen was hij van juli 1941 tot februari 1947 werkzaam in de parochie van
St. Ignatius (Rozengracht) in Amsterdam als kapelaan, catecheet en directeur
van de congregatie voor vrouwen. Daarna was hij twee jaar aalmoezenier van de
gedetineerden in kamp Vught, en van 1949 tot 1958 kapelaan in de St.
De
eucharistie ten afscheid is op woensdag 20 april om 11. 00 u. gevierd in de
kapel van
het
Berchmanianum te Nijmegen, waarna zijn begrafenis is gevolgd op het kerkhof
Jonkerbos
Een liefdevol aandenken aan
Pater Joop Gadiot S.J.
Joseph
(voor familieleden Joop) Gadiot werd 1908 in Maastricht geboren uit een
bemiddelde, hooggeachte familie en deed zijn gymnasium te Nijmegen, als intern
op het Canisiuscollege 1920-1927. In 1927 werd hij Jezuïet. Zijn vader was
rechter, maar tevens een heel practisch man, die bijvoorbeeld Joop meenam om de
steenkolenmijnen onderaards te zien. Pater Gadiot heeft altijd veel van hem
gehouden en dat practische is hem bijgebleven. Hij was niet iemand om over
diepe onderwerpen, zoals de dood, uitvoerig te praten. Een scheikunde-studie
leidde tot niets. Na zijn wijding (1939) bracht hij de laatste oorlogsjaren in
Amsterdam door, waar hij tijdens de hongerwinter midden in de Jordaan aan de
Rozengracht (de "Zaaier") woonde.
Na de
oorlog was hij een aantal jaren werkzaam voor de geïnterneerden in het kamp
Vught (1947-1949), werkte te Rotterdam onder meer onder studenten (1949-1958)
en begon daarna te Groningen aan de grote tijd van zijn baan als aalmoezenier
van het Rijksasiel Dr. S. Mesdag (1958-1973). Vanaf zijn pensioen werkte hij in
en rondom Roermond, vooral in verzorgingshuizen en voor zusters (1973-1999).
Meer dan elf jaar was hij daarna nog onze huisgenoot in het Berchmanianum
(1999-2011). Muziek speelde in zijn leven een grote rol. Hij zag het als een
middel om met mensen een relatie op te bouwen. Hij was een goede cellist.
Pater
Gadiot had iets van een Oud-Testamentische profeet: hij kwam op tegen wat hij
onrecht vond. Daarnaast had hij ook een zeer zachte, menselijke kant, die
maakte dat hij juist voor mensen uit de laagste milieus een open hart had, maar
ook graag met behulp van de verpleegsters zijn eigen bed opmaakte. Hij was een
mens op zoek naar liefde, die ook veel liefde kon geven. Hij werd door God
gezegend met een uitstekende gezondheid, zodat hij zelfs 103 jaar werd, en tot
het einde iets kon zeggen. Hij mopperde er wel eens over, maar toch voelde ook
hij iets voor de rol van Simeon, die als oude en misschien wel blinde of dove
man het kind nog in zijn handen mocht
nemen. Over zijn werk zei hij: "Eigenlijk moet je een gevangenis zien als
een tehuis voor relatie-gestoorde mensen. Voor een priester is het dan van
belang: hoe verkondig je daar de menswording van Christus ? Het antwoord op die
vraag kan niet al te moeilijk zijn, want die menswording beoogt juist dat te
laten zien: dat God begaan is met de zwakste mensen."
Nijmegen,
Berchmanianum, 20 april 2011