In dankbare herinnering aan
Gerard Fokke
Mr. Dr. Gerardus Johannes Fokke S.J.
geboren: 's Gravenhage, 18 juni 1924
overleden: Nijmegen, 10 augustus 2011
Gerard Fokke was academicus, geleerde, priester, maar bovenal een prachtig mens, gezegend met een groot hart dat hij graag met iedereen deelde. Zijn kennis van de theologie, filosofie, rechten, psychologie en de moderne en klassieke talen - waarin hij ook doceerde - zette hij in als pastor aalmoezenier van de circus- en kermisgemeenschap van Nederland en van iedereen die hem lief was en nodig had. Hij werd hogelijk gewaardeerd als adviseur om zijn wijze begeleiding, ook binnen zijn geliefde handbalclub Hellas.
Als vriend of familielid wist hij van een belangrijke gebeurtenis een blijmoedig doch plechtig ritueel te maken. Zijn speeches en preken tijdens de huwelijken, doopvieringen, verjaardagen, jubilea, begrafenissen en andere gelegenheden gaven ons hoop, humor, energie en liefde. Zijn bijdragen getuigden van een enorme betrokkenheid bij het leven van eenieder.
Gerard bezat een uitzonderlijk scherpzinnige geest en een rijkdom aan mensenkennis en maatschappelijke ervaring. Hij kon je aanmoedigen, je een duwtje in de goede richting geven en je wijzen op kansen en eigen verantwoordelijkheden. Zijn rechtvaardigheidsgevoel lag bij de kansarmen in de maatschappij voor wie hij zich met hart en ziel inzette.
Als sportieve doener hield Gerard erg van gezamenlijk fietsen, schaatsen, zwemmen, wandelen, koken, vissen, handballen en hout hakken. Met zijn humor en hartelijkheid kreeg hij ook veel liefde en respect van kinderen, die erg van hun "ome Gerard" hielden.
Gerard was een groot liefhebber van de natuur en ging altijd uit van het goede in de mens. Zijn geloofsovertuiging en levensvisie waren daarbij leidend.
Wij hebben Gerard voor altijd in ons hart gesloten en gaan hem erg missen.
God bless you
In Memoriam
Gerard Fokke
Jezuiet en priester
geboren: 18 juni 1924
overleden: 16 augustus 2011
Gerard was een begaafd man. Drie talenten streden in hem om de voorrang: het intellectuele, het musische en het sportieve. Op al die vlakken wilde hij de top bereiken. Maar in de dagelijkse, huiselijke omgang, en later in het maatschappelijk verkeer, besefte hij hoezeer hij door die gedrevenheid alleen kwam te staan. Van huis uit had hij meegekregen hoezeer de onderlinge band van meer belang is dan de drift boven de anderen uit te steken: het gezin als latere leerschool in de naastenliefde.
Meer dan de oproep voor de arbeidsdienst en de daarop volgende onderduikperiode van bijna een jaar, heeft de plotseling verbroken verloving zijn leven tot op de grondvesten geschokt.
Alles achter je laten en naar Canada emigreren leek de beste keus voor een nieuwe start. De opleiding tot accountancy brak hij na twee jaar weer af, omdat kerk en religieus leven hem een familiegevoel gaven dat hij node miste. Zo meldde hij zich aan bij de Canadese Jezuieten, bij wie hij op 35-jarige leeftijd zijn noviciaat begon. Die Canadese jaren hebben hem zijn elan hergeven. Toen hij na zijn priesterwijding het verzoek kreeg zich in Kerkgeschiedenis te specialiseren, kwam hij in Leuven en in de Vlaamse jezuietenprovincie terecht. Na zijn promotie koos hij voor Nederland, voor het landelijk pastoraat onder kermis- en circusartiesten. Hij zette er zich volledig voor in maar door al dat reizen en trekken had hij opnieuw het gevoel nergens thuis te zijn.
Vooral na zijn pensionering bleef hij op zoek naar persoonlijk contact. De weduwe van een sportvriend van Hellas -zijn handbalclub van jongsaf- heeft moederlijk begrip getoond voor zijn kloppend hart. De Nederlandse jezuieten kunnen daar niet anders dan dankbaar voor zijn. De Canadese provincie hield hem tot op het laatst op de hoogte van haar wel en wee.
Tijdens zijn bediening neuriede en prevelde Gerard de woorden van het Salve Regina mee: "Moeder van barmhartigheid, gun ons uw milde opslag, Gij onze voorspraak".