IN MEMORIAM CHRIS VAN NISPEN TOT SEVENAER.

Van wie vind je het echt erg als hij dood is, van wiens verdwijning uit de aardse werkelijkheid  word je echt bedroefd, alsof er een gat is geslagen in je leven?

Voor mij gebeurde dit toen ik het overlijdensbericht van Chris van Nispen kreeg. Ik hield van hem; in zijn tegenwoordigheid was alles goed. Hoog intelligent, maar zo gewoon dichtbij dat je je bij hem veilig en op je gemak voelde.  Zelden zag ik in zo 'n intelligent mens, die tegelijkertijd zo gewoon en nederig. Voor mij nu een afspiegeling van Gods Nabijheid en zo gezien valt het nog weer mee..

We treden gelijk in, het was 1955. We gingen samen op stage naar huize Anna in Nijmegen. Twee gebeurtenissen herinner ik mij: we moesten samen een oude man in bad doen die maar één arm had en uit het  stompje dat over was van de andere arm, groeide een bosje haar. Verder herinner ik mij dat wij op zolder sliepen en het bloedheet was, hoog zomer. Hij vroeg me op een avond of we samen wat zouden bidden. Voor hem, een devote jongen, blijkbaar gewoon; ik moest heel wat schaamte overwinnen.

We verloren elkaar uit het oog toen hij in 1960 naar Caïro vertrok. Het grootste deel van zijn leven heeft zich daar afgespeeld, daar moeten anderen hem maar over gedenken.

Rond 2006 zat ik in de trein, op weg naar Ravenstein voor een Jezuïetenreünie.  Er kwam een keurig geklede man met een priesterboordje om, en een koffertje in zijn hand, de trein in. Ik keek en keek en na een halve eeuw herkende ik hem. We vlogen elkaar in de armen. Het viel me op hoe fijn hij dat ook vond en dat ook zei. Het heilige misdienaarjongetje was een sterke affectieve man geworden. Chris zou tijdens de reünie een lezing geven. Hij  vertelde daar hoe een Christen en Islamiet prettig met elkaar om konden gaan, wat ze wel en niet moesten doen. Het was ook het thema van zijn proefschrift dat in datzelfde jaar in de  Nederlandse uitgave verscheen: 'Christenen en Moslims: confrontatie of dialoog.'. Weinigen zouden dit levensgroot conflict  tot deze eenvoud terugbrengen, zoals hij dat deed: ' ga niet redetwisten over wie gelijk heeft; vraag hoe iemand zijn geloof beleeft en wat dat voor hem betekent'.

In 2009 bezocht ik hem in het Berchmanianum, hij was uit het Midden-Oosten teruggekeerd omdat hij een hersenbloeding had gekregen. Een oude man, zittend aan een grote tafel waar ook andere uitgewerkte gebogen mannen zaten, behoorlijk afwezig. Wat een triestheid, althans voor mij. En nu uit zijn lijden verlost. Maar hij die zo affectief van Jezus hield en later de Christus in zichzelf gestalte gaf, verblijft nu in het warme vriendelijke licht van zijn hemelse Vader, daar ben ik zeker van.

Louis Sommeling