Wij gedenken dankbaar

Hans Bijmans S.J.

Geboren: 20 februari 1934

Overleden: 16 juli 2011

Hij was niet het sterke type dat het met brutaliteit wint van de zwakkere, integendeel, bij voorkeur stond hij bij de kanslozen, de mensen in de war. Actie voeren zat hem in het bloed. De vredesbeweging, Greenpeace, maar nooit zelf op de barricade, of toch, maar dan als tweede man, en, natuurlijk, als persman.

Altijd bleef hij op zoek, de tekens van de tijd lezend en er dan zijn God in herkennend, met een trefzekere waarnemning, om het vervolgens met zijn pen, zijn typemachine, zijn toetsenbord aan de man te brengen, hoe meer, hoe liever. Het oude logo van De Heraut, een trompetter, is Hans ten voeten uit:"Het liefst," riep hij eens, "heb ik een trompet. Ze moeten het allemaal horen!"

Hij kwam al snel in de kerkelijke nieuwsgaring terecht en heeft als grote verdienste het ontstaan van tijdschriften als BIJEEN voor de missie-organisaties, TUSSENBEIDE voor het bisdom Rotterdam, SAMEN KERK voor het bisdom Haarlem. In de eigen ordesomgeving was hij de voortreffelijke verbindingsman tussen de verdeelde jezuieten van de zestiger en zeventiger jaren. Hij zat er bovenop met zijn blad SJ en zijn onmiskenbaar sterkste wapen: communicatie.

Hans was geknipt voor de dienst GEESTELIJK LEVEN van het ANP. Trots was hij op de antennes, die ook op het dak van de eigen Amaliastraat stonden en hem weer zo'n trompet gaven. Als hij persberichten moest maken in moeilijke omstandigheden was hij op zijn best. Trefzeker, loyaal, vooral met slachtoffers.

Het samenleven in de orde was zijn basis, in Den Haag, het Achterhuis en later de Pater Brugmanstraat in Nijmegen, de Amaliastraat zelf waar hij superior was en in Groningen. Hans was ook een familieman: daar luchtte hij zijn hart, deelde hij lief en leed en maakte hij plezier; ook de jezuieten en de parochianen wisten dat hij dat kon.

Hans was in hart en nieren pastor, deed allerlei advies- en begeleidingswerk om mensen te helpen het spoor niet kwijt te raken. Maar langzaam kroop het gif van zijn ziekte naar binnen dat hem juist van zijn communicatieve vaardigheden zou gaan beroven. Hij werd een doler in zijn eigen huis, richtingloos, rusteloos.

Wij hebben te danken voor het veelbewogen leven van de eindeloze pelgrim, zoekend, vindend en soms triomferend, lijdend, trouw zolang hij maar kon. Zo heeft God zich aan ons getoond in hem.