2 november 2010

Het was stil op het Jonkerbos.

Dolend langs de kruisen gaat je hart sneller kloppen: Hier zijn zij: die mijn leven richting hebben gegeven: 1942 tot 1948 op het Ignatius College in Amsterdam: Twee jaar in Mariendaal en 16 jaar in Den Haag. Stille werkers, ijverige dienaren van de Allerhoogste. Het "Rijke Roomse Leven", waar ik zoveel aan te danken heb.

Je leest de namen en ze rijzen op uit het verleden: anekdotes en ware verhalen flitsen door je hoofd:

de congregatie-directeur, die je ingewijd heeft in de liefde voor Maria,

een lieve pater, die "vriendjes" had en die ze nu voor pedofiel zouden uitschelden,

een oude pater met een Fatima-kapel in zijn kamer..."dat nooit !!" 

de pater, die je de weg gewezen heeft naar Mariendaal, 

de magister, die je heeft leren bidden,

de pater, die je een "gebedenboek voor priesterstudenten" gegeven heeft,

een bevlogen "jongenspater", die helaas een dubbel leven leidde,

de leraar duits, die een loeiende klas van tieners met een enkel woord tot zwijgen bracht: "Hier wird keiner verlacht!": voor de rest van je leven wist je hoe gemeen uitlachen kan zijn....

een stille pater, die nooit iets vrooms zei, maar die een keer de kruisweg voorbad: "Jezus werd gestraft in zijn lichaam voor mijn zonden van het lichaam", zo werd je kuis..

de pater met het prachtige brevier: goud op snee en in leer gebonden, waar hij zo graag uit bad,

de pater, die altijd boos was: een jaar later werd hij geopereerd aan een hersentumor: toen begrepen we het...

En dan komen ook gedachten aan anderen, die hier niet liggen:

een kroegtijger, die tot laat in de nacht bezig was met zorg voor anderen

een man, die het vuur opende op het Vaticaan, toen dit nog heilig was,

een man, die als een barmhartige Samaritaan mededogen had met aids-patiënten

een man, die zijn hart opende voor homo's en hun ouders

de pater waarvan geschreven werd: "Met van ijdelheid bol staande nederigheid, ging hij in de achterste bank zitten, tot iemand hem 'ontdekte' en naar de voorste bank bracht..." Hij ligt niet op Jonkerbos... Anderen hebben hem 'ontdekt' en een waardiger monument voor hem opgericht...

de pater, of beter gezegd de vele paters, die serieus geprobeerd hebben, verouderde en versteende theologie nieuw leven in te blazen, soms aangemoedigd.. soms verguisd.. soms polemisch.. altijd uit diepe bezorgdheid om het geloof..

de pater, die bang was voor de jongens en daarom de teugels in de klas strak hield, maar die ik later leerde kennen als een bron van warmte en vreugde in de communauteit...

de surveillant, die we gepest hebben en die ik later leerde kennen als een heel beminnelijke mens, een man om van te houden..

Even veel verhalen als er kruisen staan op Jonkerbos..

Ik haalde mijn camera te voorschijn en begon te schieten. "Nee, die mag ik niet overslaan, die hoort er ook zeker bij, en die en die en die..." Het werden er 119 !

Ik heb ze niet allemaal gekend, want ik ben lang buitengaats geweest. Gelukkig vond ik ook missionarissen, en zelfs een echte Jezuietenbisschop, die intrad in onze provincie toen de missio Javensis nog dependens was.... Kijk ze eens aan... Je vindt ze in het album: dubbelklik maar op:

http://www.jaclampe.info/album/indeks.htm

spiegels van de Allerheiligste, medailles met een soms donkere achterkant

de leraar, de professor, de mysticus, de uitvinder, de astrophysicus, de europoliticus, de francophiel, de broeder kunstschilder, de broeder kok, die iedere dag de maaltijd voor ons op tafel bracht, de pater, die voor ons "Societas Iesu Orans" heeft geredigeerd, de professor-doctor-manager, de kerkjurist, die mensen bevrijdde van het juk van het jus van de kerk, de pater van de lijkwade, de godsdienstleraar, die wij "de gifkikker" noemden (op zijn graf bloeit dikwijls een roos!), de schrijver van "Gebeden voor jongens", de surveillant, die wij "Judas" noemden, de professionele bedelaar, die onze Java-Missie er weer boven op gebracht heeft, de zeeverkenner, die de goede moordenaar werd, de eeuwige minister met onuitputtelijke zorgzaamheid, de beeldhouwer, die Atlas met de wereldbol uit de mergel beitelde, broeder kleermaker, die mijn eerste toog gemaakt heeft, de vele, vele Samaritanen, die wisten wat naastenliefde was, de retraitepater, die de hel kon schilderen alsof hij er al geweest was, frater Frans, die in het noviciaat Franciscus Xaverius ging heten en naar Java vertrok; nu heet hij weer Frans, de aardrijkskundeleraar met zijn "doordenkertjes", de catechist, die de kaars van beide kanten brandde, de pater, die zijn eigen uitvaart componeerde en dirigeerde, de bibliothecaris, die 25 jaar aan de perfecte bibliotheek-kataloog bleef werken, al die andere biddende zwoegers, en de pater met de kale kamer en het ene tegeltje: "In Te Domine speravi, Non confundar in aeternum.

Ze zijn er allemaal en nog veel meer. Ga zelf eens kijken in het album en bid mee met je eigen herinneringen.

Het voorlaatste plaatje kan je niet lezen. Ik heb de steen gereserveerd. Voor het laatste plaatje heb ik de steen met de bloemen van Ewald geleend.

Een boosaardige journalist schrijft: "De affaire-S was geen incident. (..) Oud-leerlingen meldden geslagen en misbruikt te zijn op vier jezuietencolleges."

Helaas is er een grond van waarheid, al zijn het maar een paar in een provincie van bijna 800 leden! Zij waren enkelingen. Minder dan één procent van de provincie.

Als het allemaal waar is, dan hebben ze in het diepste geheim gehandeld. Helaas... Iedere boosdoener is er één teveel.

Als het niet waar is of maar half waar is, dan heeft een boosaardig mens mij en de andere jezuieten diep gekrenkt.

Maar ik heb er nooit iets van gehoord en nooit iets van geweten.

Een stille meerderheid van duizenden andere oud-leerlingen meldt in stilte dat ze "fortiter ac suaviter" opgevoed zijn door honderden paters, die belangeloos en toegewijd veel meer dan hun heilige plicht deden....

"Waar zijn jullie gebleven ?" geen antwoord !

"Zijn jullie in de hemel, die niet bestaat ?" geen antwoord !

of toch wel...heel zachtjes...ik houd mijn adem in om beter te kunnen luisteren.

Als ik heel stil ben, dan hoor ik iets: "We zijn in jou en in al die duizenden andere kinderen, die wij opgevoed hebben: Jezus, Maria, Ignatius en al die heilige medebroeders ! Ze zijn niet in de hemel.... Ze zijn in jullie allemaal... door ons....

Lux aeterna luceat eis !