Lies Willems † !914 - 2012

Mevrouw E. A. Wilms stierf dinsdag 6 maart in De Grote Beek te Eindhoven op 98-jarige leeftijd. Ze was daar tien jaar geleden van Aalst onder Eindhoven heen gegaan ter verzorging.

Lies werd in 24 februari 1914 geboren in Groesbeek. Als jong meisje kwam zij met haar ouders in Aalst te wonen en werd daar zoals ze zelf graag zei ‘baakster’, kraamverzorgster. Was zij niet zo heel begaafd? Een mens heeft zichzelf niet gemaakt, je kan er hooguit nog iets aan doen als de omstandigheden meezitten.

Een gebeurtenis in 1976 heeft het leven van Lies heel nadelig beïnvloed. Het speelt zich af in en rondom de ouderlijke woning, Die moet en zal in 1976 worden onteigend voor nieuwbouw. De procedure wordt door de gemeente al te voortvarend ter hand genomen. Iedereen kent er wel een voorbeeld van, ‘in het algemeen belang’.

Het optreden jegens de gezusters Willems schiet Lies in het verkeerde keelgat. Haar zus Mien is plooibaar en ziet zich samen met Lies wel in een nieuw huisje wonen. Maar Lies heeft ruimte nodig en blijft graag in het ouderlijk huis. Zij verzet zich hevig.

Het ging grondig mis. De burgemeester zou wel eens zien. De eerste burger maakte een grote fout. Lies werd onder dwang afgevoerd naar de Grote Beek.

Je zult het maar meemaken, zogezegd ‘gek verklaard worden’ en weg uit huis op ‘hoog bevel’. Maar Lies bleef overeind. In De Grote Beek vond men geen reden om haar daar te houden. Binnen de kortste keren woonde zij weer in haar ouderlijk huis, dat nog was blijven staan.

Maar het haar aangedane onrecht is voor Lies onaanvaardbaar, Dat niemand haar daarin begreep hoort er dan blijkbaar bij. In de lange jaren nadien heeft zij zich vrij proberen te vechten, maar voorlopig tevergeefs. Hoewel Lies niet meer de jongste is gaat zij elke dag te voet naar Waalre om in het gemeentehuis verhaal te halen. Drie kwartier lopen! Zij zit daar in de hal met een bord om de hals, dag in, dag uit. Twintig jaar lang, op het laatst met een rollator. Op de terugweg loopt ze steevast onderweg binnen in een zaak van meubels en stoffering om een kop koffie.

De man daar laat haar begaan, hartelijk, rustig, weinig woorden. Zij geniet ervan dat hij haar serieus neemt. Hij kent de gemeente goed maar kan niets voor haar doen. Tenslotte belt hij mij. Door hem leer ik mevrouw Willems kennen, Weliswaar is zij geen staatshoofd, maar ze is evenals die functionaris, begiftigd met een ijzeren wil en met uithoudingsvermogen om u tegen te zeggen. Ze belt met iedereen die haar vroeger te na was gekomen, tot diep in de nacht. Zij schrijft haar frustraties uit op alles wat van papier was. Ze krijgt van mij een heel pak schrijfblokken cadeau. Wat heb ik eraan getrokken. Lies begreep uiteindelijk wat ik haar voorstelde om te doen (en vooral te laten) en ging akkoord met stappen richting gemeente. .

De betreffende wethouder luisterde niet alleen echt naar mijn woorden over de onheuse behandeling van jaren terug, maar hij begreep het ook en erkende de schuld van voorgangers in het bestuur. De naam van Frank Creemers wordt hier met ere genoemd. Het College van B.& W. schrijft tenslotte namens de gemeenteraad een excuusbrief aan Lies waarin men haar prijst als ‘strijdbare vrouw. Men schrijft haar op 8 februari 2002: ‘..destijds is er door de gemeentelijke vertegenwoordigers in menselijk opzicht niet altijd even goed gehandeld en het handelen van de politiek is niet steeds van positieve invloed geweest op het welbevinden van u.

De gemeenteraad van Waalre biedt u hiervoor zijn welgemeende excuses aan.’

Lies Willems schonk koffie en presenteerde gebak aan wie dit feest van erkenning mee wilde vieren, mooi moment in haar leven. Ze kreeg genoegdoening en als mens erkenning, eindelijk.

Was zij bij leven ‘gek verklaard’ )* èn gerehabiliteerd, veel later werd het voor haar toch lastig in Aalst te leven. Zij had verzorging nodig, Het was niet onverwacht dat de nare ervaringen in haar leven uiteindelijk toch weer opspeelden in De Grote Beek

‘De weegschaal’

Wie wil begrijpen wat in haar leven gebeurde en hoe zij dat voelde leest maar eens van Heinrich Böll het korte verhaal ‘de weegschaal’. Of eenvoudiger, hij kijkt maar goed om zich heen. Onrecht is van alle tijden en alle plaatsen.

God hebbe haar ziel zijn we geneigd te zeggen?.Ik denk dat wij beter zelf recht kunnen doen en het onrecht bestrijden.

Joop Zijlstra, Ellecom, voorheen Eindhoven

)*

Een optreden als dit is volgens mijn waarneming niet het eerste en ook niet laatste.

Zo is dat onlangs, mutatis mutandis, ook gebeurd met de heer E. Lensink, bekend van dat voorwerp tegen de Gouden Koets in 2010, onder4 dwang naar Grave.

Hij zit daar sindsdien nog steeds vast. Maar is er iemand die naar hem luisteren wil zoals die meubelman in Aalst-Waalre deed, rustig, hartelijk, zonder te veel woorden? Ook dan is het wachten iop rehabilitatie. Maar zoals u wel gelezen hebt van mevrouw E.A. Willems kan verlossing lang duren.

Zoals ik dat van haar zeker wist, zo weet ik het ook zeker van de heer Lensink. J.Z.

NB. (voor pers!)

Ik hoorde van de dood van mevrouw Willems via ‘de meubelman’.

Op zijn verzoek schreef ik het bovenstaande. Hij documenteerde mij.

Ik was verbaasd terug te zien wat ik er allemaal aan gedaan heb. Ik had daar na mijn raadslidmaatschap in Eindhoven ook de tijd voor. Tijd en geld, dat heb je dan wel nodig, nog afgezien van publiciteit.

Ik kan u nog enige stukken van die dagen faxen als u wilt. Z..