Frans Kurris
(Frans Jozef
Marie Gerard)
priester in
de Sociëteit van Jezus
Maastricht,
17 februari 1926
Nijmegen, 20
september 2015
Frans werd
geboren als de oudste zoon van een degelijk katholiek echtpaar met een dochter
en vier jongens. Al vroeg onttrok hij zich aan het gezinsleven om op tweehoog
zijn eigen leven te leiden.Buitenshuis was hij vaak als prefect van de jongerencongregatie
te vinden bij de paters jezuïeten aan de Tongersestraat. Lag hier de kiem van
zijn roeping tot volgeling van Sint Ignatius?
In 1944
vertrok hij, 18 jaar, in een legertruc door het pas bevrijde deel van ons land
naar het noviciaat van de paters jezuïeten in Grave.
Eenmaal in
de orde opgenomen studeerde hij aan het filosoficum Berchmanianum te Nijmegen
en vervolgens aan de universiteit aldaar Franse taal en letterkunde. In zijn
geboortestad volgde hij de theologische opleiding aan het Canisianum en werd in
de Sint-Servaas tot priester gewijd in 1959.
Frans’ eerste
werkplek was het retraitehuis in Spaubeek. Daar begeleidde hij, spiritueel en
literair gevormd, groepen jongens en mannen op een originele, eigentijdse wijze
in gebed en meditatie.
Later in
Amsterdam was hij redacteur van het tijdschrift Streven. Daarnaast gaf hij
retraites in het land.
Vervolgens
werd hij leraar Frans aan het Aloysiuscollege in DenHaag en pastor van de in de
kuststreek woonachtige Franstaligen. Hij bleek er hun steun en toeverlaat, een
geestelijk leidsman vol liefde en zorg voor de aan hem toevertrouwde overwegend
jonge gezinnen. Hoeveel trouwlustigen, eenmaal terug in Franskrijk, hebben hem
niet uitgenodigd om er hun huwelijk in te zegenen? In verband met zijn verdiensten
voor de Franse gemeenschap ontving hij de onderscheiding als Chevalier de l’Ordre
de Mérite. Frans ooit individualist, had zich ontwikkeld tot een praatpaal voor
velen, jong en oud, in gezinnen en familiekring.
In 2005
verhuisde hij naar het tot verzorgingshuis getransformeerde Berchmanianum,
allerminst om er op zijn lauweren te rusten. Geen “verdomp geluier”! Hij had er
een tijd de zorg voor de liturgie, verleende assistentie in parochies, schreef
en vertaalde boeken en artikelen, noteerde met de nodige humor de ups en downs
van zijn kosthuis in het Jezuïeten tijdschrift en ... fietste vele uren in Gods
natuur.
Waar hij
niet tegen bestand was, waren twist en tweedracht, want Frans was een mens van
verzoening. De eeuwige Vrede is hem nu ten deel gevallen.