Cecile Smeets, echtgenote van Ton Smeets, die van 1960 - 1970 broeder was in Nederland en in Indonesie, schrijft:

Ondanks mijn afwezigheid op Ravenstein afgelopen april, heb ik tot op heden de ontwikkelingen in de Album gevolgd. Gecombineerd met de alledaagse bezigheden, komen diverse gedachten naar boven drijven: enkele nog wazig, andere duidelijk.

Het vertrouwen op de toekomst van de Kerk (niet het ‘instituut’ – jammer genoeg is het niet altijd en in alle gevallen mogelijk om de twee elementen van elkaar te scheiden) blijft bij mij (ik spreek uitsluitend voor mijzelf, niet inclusief Ton) ongewijzigd. Dat hervormingen moeten worden doorgezet ben ik het mee eens: evolutie is en blijft dynamisch – indien op een punt wordt gestopt, komt op een andere punt een nieuwe aanzet.

M.b.t. punt 2 van de lezing van Ton Veerkamp: “Zorg voor alle broeders en zusters . . . . “ en de discussies die al gepubliceerd zijn, ben ik van mening dat een basis voorwaarde is het weghalen van “onwetendheid - (ignorance)” bij iedereen door middel van onderwijs en andere leersituaties. In zijn openbare leven heeft Jezus dit toch altijd gedaan? Je weet zelf wel welke sneeuwbal effect dit heeft.

En . . . . in het onderwijs/vorming zijn de Jezuïten toch goed in? Het doorbreken van de onwetendheid zal zeker ver reikende gevolgen teweeg brengen. Deze gedachte raakt punt 3 en 4: de middelen kunnen – of juist  moeten – worden gebruikt voor dit doel overal ter wereld.

Bij deze 2 laatste punten kan worden toegevoegd: het beleggen van middelen NIET in de oorlogsindustrie (het evenwicht zoeken tussen God en Mammon: Mammon in dienst van God).